Hırs ve vicdan…
Bir insanın yükselirken
en çok neyi kaybettiğini biliyor musun?
Çoğu zaman fark etmez bile…
Vicdanını.
Hırs;
başkalarını hiçe sayarak,
onların sırtına basıp yükselmek demektir.
Ve tehlikelidir.
Çünkü kişi,
vicdan sandığı iç sesin
aslında hırsının sesi olduğunu anlayamaz.
Şerefeddin Sabuncuoğlu’nun sözü boşuna değil:
“Vicdanın daima hırsın önüne geçsin.”
Çünkü hırsına yenik düştüğün an,
sadece ahlakını değil,
insanlığını da kaybedersin.
Hırs insanı değerlerinden koparır.
İlk başta kalabalıklar vardır etrafında…
Ama gün gelir,
insanı yapayalnız bırakır.
Vicdan ise bambaşkadır.
Vicdan, bütün insanların ortak en temiz duygusudur.
İnsanı insan yapar.
Sosyalleştirir,
sevgi bağını güçlendirir,
maneviyatı yükseltir.
Ve şunu net söyleyelim:
Başarı, hırsla değil…
azimle gelir.
Azim;
başkasına zarar vermeden,
kendi emeğiyle kazanmaktır.
Son olarak Taptuk Emre’nin duası kulaklarımızda çınlasın:
“Allah bizleri;
para hırsından,
iktidar hırsından,
makam hırsından,
post hırsından
ve dost hırsından korusun.”
Ve ekleyelim:
Hırsına yenik düşmeyenlerden…
Vicdanını kaybetmeyenlerden eylesin.
