Yıllarca ekranlarda, haber bültenlerinde, dost meclislerinde avazımız çıktığı kadar bağırdık. "Bu şehrin öz evlatlarına sahip çıkın", "Balıkesir’in çocuklarını kimseye yedirmeyiz" dedik. Büyükşehir’in koridorlarında gece gündüz demeden ter döken, bu toprağın hamuruyla yoğrulmuş bürokratları savunduk, onlara göğsümüzü siper ettik.
Zannettik ki bir insan doğup büyüdüğü, suyunu içtiği, ekmeğini yediği şehre ihanet etmez. Zannettik ki memleket sevdası her türlü ihtirasın, nefsin ve kişisel ikbalin üzerindedir.
Ama gel gör ki, zamana ve insan fıtratına yenilen yine biz olduk...
Bugün geldiğimiz noktada içimde derin bir sızı, tarif edilemez bir mahcubiyet var. Yıllarca arkasında durduğumuz, "bizim evladımızdır" diye kefil olduğumuz bazılarının arkamızdan açtığı yaraları izliyoruz.
Olmayacak işlere burunlarını sokanlar mı ararsınız, kurum kültürünü hiçe sayıp personelle gizli saklı ilişkiler yürütenler mi? Yoksa yüzüne güldükleri Sayın Başkan’ın arkasından atıp tutarak kuyu kazanlar mı? Kimi başka alemlerde kendi küçük krallığını kurma derdine düşmüş, kimi de oturduğu makamın ağırlığını unutup dedikodu çarkının bir dişlisi olmuş.
Eskiler boşuna dememiş; adam olunmaz, adam doğulur...
Biz samimiyetle "Balıkesir’in evlatları bu şehre daha iyi hizmet eder, burayı daha çok sever" diye düşünürken fena halde yanılmışız. Demek ki memleketçilik, tek başına ahlakın ve dürüstlüğün garantisi olamıyormuş.
Elbette kurunun yanında yaşı yakmak adalet değildir. Bu kurumda hâlâ gecesini gündüzüne katan, işini namusu belleyen pırıl pırıl 3-5 Balıkesir evladı var; onların hakkını teslim etmek boynumuzun borcudur. Ancak çoğunluğun sergilediği bu yozlaşma, o dürüst kardeşlerimizin de emeğine gölge düşürüyor.
Buradan Ahmet Başkana da sitemkar ama net bir çağrıda bulunuyorum: Memleketçilik perdesi arkasına saklanıp kurumu kemiren, sadakatten nasibini almamış kim varsa gözünün yaşına bakılmamalıdır. Bizim bu şehre olan borcumuz kişilere olan vefamızdan büyüktür.
Artık tek kıstas hemşericilik değil; liyakat, ahlak ve vicdan olmalıdır.
