Bugün biraz siyasetten uzak duralım dedim. Her gün memleket meseleleri, gündem, tartışmalar derken biraz da hayatın içinden bir hikaye anlatalım. Hem belki bu hikayeden herkes kendine bir pay çıkarır.
Vakti zamanında bir kasabada, kendini pek bir akıllı sanan zengin bir ağa varmış. Her işe burnunu sokar, her hesabı kendi yapar, kimin ne yapacağına da kendisi karar verirmiş.
Bir gün yine kahvenin önünde oturmuş, etrafına adamlarını toplamış.
“Ula,” demiş, “ben bu işi bitirdim. Herkesin yeri belli, kimin ne yapacağı belli. Bundan sonra işler benim dediğim gibi yürüyecek.”
Kahvenin köşesinde yıllardır konuşmadan çayını içen ihtiyar bir köylü varmış. Başını kaldırmış:
“Ağa, sen hesabı yapmışsın da bir şeyi unutmuşsun.”
Ağa kaşlarını çatmış:
“Neyi unutmuşum bre?”
İhtiyar çayından bir yudum almış:
“Daha harman kalkmadan samanı paylaşmışsın!”
Kahvedekiler gülmemek için kendini zor tutmuş.
Ağa sinirlenmiş:
“Benim hesabımda yanlış olmaz!”
İhtiyar bu kez gözlüğünü çıkarmış, masaya koymuş:
“Bak ağam, insan bazen kendi gölgesini bile arkasında sanır. Güneş dönünce anlar ki gölge de yer değiştirirmiş.”
Ağa cevap verememiş.
Günler geçmiş. Kurduğu planlar bir bir bozulmuş. Güvendiği adamlar başka kapılara gitmiş. Her şeyi kontrol ettiğini sanırken hiçbir şeyi kontrol edemediğini anlamış.
İhtiyar yine aynı kahvede, aynı köşede oturuyormuş.
Birisi sormuş:
“Emmi, sen bu işin böyle olacağını nereden bildin?”
İhtiyar gülümsemiş:
“Ula evladım, daha çorba kaynamadan kaşığı eline alan çok olur. Amma herkes ocağın altını kimin yaktığını bilmez.”
Sonra çayını bitirmiş ve son sözünü söylemiş:
“Hele bir durun bakalım… Herkes kendini hesabın sahibi sanır. Amma bu dünyada hesabı yapan çok, hesabı tutan azdır.”
Velhasıl kelam; daha harman kalkmadan samanı paylaşmamak lazım. Hayat bu, belli mi olur?














