Devlet kapısında makam emanettir. Bugün sizde, yarın bir başkasında. Siyasette de bürokraside de inişler, çıkışlar, tasarruflar olur. Olur olmasına ama bir koltuk size verildiğinde, onu hakkıyla temsil etmek zorundasınız. İşler yolunda gitmiyorsa, memnuniyetsizlik birikmişse irade sizinle ilgili bir karar verir. Liyakatli bir bürokrat bu kararı vakarla karşılar, yeni görevine uyum sağlar ve memlekete hizmete kaldığı yerden devam eder.
Devlet adabı budur. Ya da biz öyle biliyoruz.
Bu ülkenin idari tarihi, bu adabı bilmeyenlerin hikâyeleriyle doludur. Koalisyon yıllarında bakanlıkların ganimet gibi paylaşıldığını, giden ekibin kurumda bıraktığı “uzantılar” eliyle yeni yönetimin içten oyulduğunu hatırlarız. Bilgi akışı kesilir, işler ağırdan alınır, dışarıda fısıltı gazetesi çalıştırılır. Yöntem eskidir, yalnızca sahneye çıkanlar değişir.
Şimdi de benzer bir oyun sahneleniyor.
Koltuğunu kaybedenlerin bir kısmı bu gerçeği hazmedemedi. Kurum içinde ayrık otu gibi kök salmış ilişkilerine güvenerek hâlâ eskisi kadar kudretli olup olmadıklarını sınıyorlar. Yerlerine gelen isimleri ve onlarla omuz omuza çalışan üst düzey yöneticileri arkadan hedef gösteriyor, piyasada kara propaganda yürütüyorlar. Amaç belli: Yeni düzeni yıpratmak, gidenleri geri getirmek.
En ilginci de şu: Dün birbirinin kuyusunu kazanlar bugün aynı masada. Eski düşmanlar kol kola girmiş, ortak bir kaleyi yıkmaya uğraşıyor. Ortada ne ilke var ne dava. Tek ortak payda, kaybedilen koltuk.
Ama unutulan bir şey var. Devlet, kendisine kafa tutan yapılanmalara karşı sabırlıdır, fakat bu sabır sonsuz değildir. Sistem bu tür oluşumları er ya da geç fark eder ve tepkisi genellikle sert olur. Tarih, kendini kurumdan büyük görenlerin akıbetini defalarca yazdı.
Söyleyeceğim şudur: Kim ne yaptığını iyi biliyor. Biz de biliyoruz. İsim vermeye gerek yok, tarif yeterince açık.
Makam gelir geçer. Geride kalan, o makamdan nasıl ayrıldığınızdır.
